Gepost door: 3xNix | 31 augustus 2011

Rondje Neede, 35 km

We hebben Camp Nix dit jaar op ’t Klumpke in Neede opgebouwd. Een plaatsje zo diep in de jungle van Gelderland dat T-Mobile het nog niet gevonden heeft aan het bereik te merken. De omgeving is hier prachtig. Ik train voor de kustmarathon en een miezerige dag leek mij een mooie gelegenheid om de fietsroute “Het Rondje van Neede” hardlopend te bedwingen. Een van de voordelen van een natte zomer is dat er lekker veel zuurstof in de lucht zit dacht ik nog.

Rondje Neede

Circa 100 meter buiten de camping staat het eerste bordje wat mij tot mijn vreugde gelijk de bossen in jaagt. Het hooikoorts seizoen is inmiddels voorbij en vol overgave snuif ik zoveel frisse lucht op van het natgeregende bos, dat ik de komende weken puur Musk zal zweten. Tiësto’s Podcast pompt in mijn oren. Links zie ik een veelzijdig, ik noem het maar “natuurlijk bos”. Dus niet alleen maar naaldbomen in rechte lijnen naast elkaar maar van alles “gewoon gezellig” door elkaar. Als Geert Wilders boswachter zou zijn dan had hij zich kapot geërgerd1 aan deze smeltkroes van boomrassen.

Rechts zie ik een “lekker rommelig” weiland. Thuis in Zeeland zijn de weilanden rechthoekig met een hek er omheen gemaakt van paaltjes die kaarsrecht in de grond staan. Deze paaltjes worden dan keurig met elkaar verbonden met een strak ijzer- c.q. prikkeldraad. Soms, heel soms staan er bomen omheen. Deze staan allemaal even ver van elkaar en zijn ongeveer even hoog. In deze weilanden staan dan alleen koeien of alleen paarden, of alleen schapen. Dit Gelderse weiland heeft een omheining van bramenstruiken, een stuk sloot en iets wat een hek moet voorstellen. Sommige planken van het hek zijn rot, andere planken zijn nog niet zo lang geleden vervangen. En op sommige plekken is eigenlijk van een hek geen sprake meer. In het weiland waar ik nu langs ren lopen koeien en paarden gewoon door elkaar. Er staan een paar bomen, wat distels en hoog, groen en hoewel ik het niet getest heb, gok ik ook vooral sappig gras. Hier groeit van dat gras met instant dauwdruppeltjes er op, zoals je ze ook vaak op flesjes bier ziet in de reclame. Nu weet ik wel dat het gras bij de buren altijd groener is maar in Zeeland heb ik nog nooit verlekkerd naar een grasveld gekeken. Dit grasveld maakte de koe in mij wakker en ik fantaseerde hoe lekker het zou zijn om een paar flinke happen van dit malse gras te nemen. Ik steld mij voor dat het vergelijkbaar is met een slok ijskoude verse spa rood waarbij dan de tranen in mijn ogen springen van de prik.

Ik ren ondertussen gewoon door en neem gulzig een slok Isostar. “Gulzig” is tijdens het hardlopen niet zo slim en ik hoest de helft er dan ook gelijk weer uit. Heerlijk, die plakkerige toei2 over me heen.

Bij een grote boerderij moet ik naar rechts, een stukje verder een idyllisch bruggetje over en dan een onverharde weg op het bos weer in. Ik loop nu langs een beekje, het water is helder, er drijven bloeiende waterlelies is. Langs de kant groeien sigaren. Vroeger zag ik die overal. Dit kan zijn omdat ik vroeger vaker in sloten speelde dan tegenwoordig maar ik heb me ook laten vertellen dat sigaren erg vervuilinggevoelig zijn. Hier groeien ze in ieder geval volop. Het is een hobbelig weggetje. Terwijl ik niets van de omgeving wil missen let ik ondertussen goed op waar ik loop. Het zou zonde zijn om twee maanden voor de marathon een blessure op te lopen. Dan uit het niets, schieten er twee mountainbikers voorbij. Ik schrik. Zij schrikken niet. Ze reden gewoon achter me en haalden me nu in. Ik was helemaal in mezelf gekeerd, ik genoot van de omgeving. De harde muziek in mijn oren sloot mij af van de rest van de wereld. Ze groeten me vriendelijk, ik lach naar ze. Ze roepen wat tegen me, ik heb geen idee wat en gok met: “ja, ha ha ha!!!” dat dat het juiste antwoord is. Ik heb goed gegokt, ze knikken en fietsen terwijl ze nog één keer zwaaien verder.

Madeliefjes

Na een paar kilometer kom ik weer op een verharde weg. Het waait hard. De maïsvelden waar ik langs loop geven me een staande ovatie en een stukje verderop word ik door een graanveld op de wave getrakteerd. In de berm zie ik madeliefjes3 . Ze staan er gelukkig bij, sommige met hun blaadjes naar boven alsof ze met hun handen zoveel mogelijk regen op willen vangen terwijl ze prachtige gospels zingen. De zakelijke stem van Runkeeper geeft mij ondertussen door dat ik al 8 km gelopen heb. Toen ik vertrok twijfelde ik nog of ik voor het volledige rondje van 35 km zou gaan. Inmiddels zit ik zo in de vibe dat ik nu twijfel of ik niet gewoon twee rondjes ga doen.

Verderop staat weer een boerderij. Er hangt een bord buiten met reclame over reparaties. Ik vraag me af waarom dat bord daar hangt. Er rijdt hier namelijk niemand. De boerderij heeft een groot erf. Onder een parasol zie ik drie mannen in blauwe overalls met klompen aan en hun pet naast zich op de picknicktafel hun boterham eten. Ze zien mij niet. Dan een harde klap en gelijk lig ik met een dreun op het natte asfalt . Een pijnscheut door mijn hand. Mijn hand bloed. Als ik goed kijk zie ik dat het maar een klein wondje is. Daarna voel ik mijn enkel, hij is dubbel geklapt. Terwijl ik er naar kijk zie ik hem opzwellen. Binnen enkele seconden zit er een bobbel zo groot als een tennisbal onder mijn sok. De mannen eten onverstoord verder. Uit het niets komt een auto, hij stopt naast me. De jongen doet de deur open. Hij kijkt naar me, hoopvol kijk ik mijn redder aan. Even is het stil. Dan een plat Achterhoeks gebulder alsof Yeti vanuit een grot wil laten weten dat hij honger heeft: “MUWAHAHAAH POI POI POI MUWHAAH HA SOOOOH, HO HO HO POI POI POI, MAN MAN MAN, WAT ‘N SMAK MAAKTE JIJ ZEG, HO HO HO SOOOOOOHWW!!!!”. Dan weer stilte, ik kijk hem aan en begin spontaan ook maar te lachen. Even vergeet ik de pijn. Als we zijn bijgekomen van het lachen vraagt de Achterhoeker of ik hulp nodig heb. In de auto onderweg naar de camping vertelt hij dat hij onderweg naar huis is na een weekendje Zwarte Cross en hoopt dat we niet worden aangehouden. Hij zet me af op de camping, ik bedank hem hartelijk en vraag of hij nog een biertje wil. Deze slaat hij af. In plaats daarvan bedankt mij voor de prachtige valpartij, hij had er erg van genoten.

20110831-112620.jpg

half uur na de valpartij

Dan neemt @Misses_Nix de zorg over. Ze brengt me naar de dokter. Deze stuurt me naar het ziekenhuis. Hier blijkt gelukkig dat ik niets gebroken heb. Over 3 dagen moet ik weer voorzichtig kunnen lopen en na drie weken zou ik weer moeten kunnen hardlopen.

Inmiddels (5 weken later) ben ik weer begonnen met trainen. Ik heb er weinig last meer van, @evangemert heeft gelijk gekregen: “Pijn duurt maar even”

1: voor de liefhebber van de betere slechte woordgrap: “geërGeerd”

2: geen idee of dit prachtige woord echt bestaat, maar het is volgens mij Brabants voor meuk of bucht

3: veel verstand van bloemen heb ik niet, dus corrigeer me gerust als de bloem anders heet

Advertenties

Responses

  1. Tjemig, René! Twee maanden verder en dan nog steeds geen nieuw blogje 😥 #Hoekandanou?

    • Hoi Linlinny,

      Sorry sorry sorry!!! Schaam me diep. Er zitten er minimaal 2 in mijn hoofd moet alleen nog ff de tijd vinden. Stay tuned

  2. En dan ben ik toch wel benieuwd hoe het je is vergaan tijdens de Kustmarathon……….
    Een hele zomer geen zon te zien en dan tijdens de loodzware 42,2 km over strand, door duinen en ook nog eens wat laaaaaaangeeeeee trappen is het ineens een beetje te zomers!

    Groet, Marco

    • Hey Marco, bedankt voor de virtuele schop onder mijn kont. Ik heb mijn blog de laatste tijd een beetje verwaarloosd. Ik zal snel een verslag over de marathon typen. Dan houd ik de uitslag nu nog even voor me om het enigszins spannend te houden.

  3. Tjong tjong tjong wat een belevenis! Als ik het verhaal niet had gelezen had ik de foto niet kunnen ‘ ontleden’. Leuk verhaal hoor, aardige man die uit de Achterhoek.

    • Hoi Monique,
      Bedankt voor je reactie!
      Foto is ook niet zo scherp van mijn enkel, ik trilde toen nog behoorlijk.

  4. En dan zie ik op de foto een paar Nike LunarGlide’s +. De beroemde schoen met Dynamic Support. Nou lekkere reclame, welke hulp…..

    Gelukkig ben je weer in training voor de prachtige kustmarathon in Zeeland. Mooie marathon, wijdse uitzichten, natuur, strand, wind (meestal tegen) en de nodige laaaaange trappen en pittige duinen.
    Het zou eeuwig zonde zijn wanneer je deze had moeten missen!

    Suc6 en zet ‘m op op zaterdag 1 oktober!

    Groet,
    Marco

    • Hey Marco,
      Bedankt voor je reactie weer! Je hebt de kustmarathon zelf ook wel eens gelopen begrijp ik?

      Ik lig inmiddels goed op schema, dus denk dat het moet lukken.

      • Jazeker. In 2010. Deze editie staat ook bekend als de watjes-editie. Het was laag water, het strand was kei-hard en er was bijna geen wind.
        Meestal heb je 42km lang storm tegen, is het hoog water en loop je dus bij de stukken strand (2x) door het rulle zand te ploeteren.

        Toch had ik nog 3:52 nodig om van Burgh-Haamstede naar Zoutelande te rennen….

        De zwaarste editie was die van 2009!

      • Ha ha ha, die “watjes editie” was mijn eerste marathon, had hem beetje onderschat. Eindtijd 4.20 u. Dit jaar hopelijk binnen de 4 uur = streeftijd

  5. Wat een plezier bij het lezen, René! Herkenbaar; sigaren in de sloot. Succes met je verdere voorbereidingen.

    • Hoi @ellencoach, bedankt voor je leuke reactie! Lig weer een heel eind op schema met trainen, denk dat de marathon wel goed komt

  6. Tis goed dat Pearly(onze hond) die bal op je enkel niet gezien heeft, had hem gelijk geapporteerd, miljaarde wat een bal!!!!!
    Dick


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: