Gepost door: 3xNix | 2 december 2013

The Crashed And The Furius

Dat je in het echt “Walker” heet en dan de hoofdpersoon in The Fast & The Furius bent is op zich best grappig. Dat dan notabene deze hoofdpersoon uit deze film om komt bij een auto ongeluk is natuurlijk hardcore ironie.

Op het nieuws zag ik net dat duizenden autoliefhebbers hem dit weekend hebben herdacht met een stille tocht en daarna zoveel mogelijk herrie gingen maken met hun auto’s. Gewoon uit respect *met rechtervuist op linker borst slaan doet*. Waar zie je dat

Paul Walker in The Fast And The Furius.

Kijk mama, zonder handen!

nu nog tegenwoordig?

Dat vind ik raar.
Weten die mensen niet dat hij acteur was? Dan herdenken ze toch eigenlijk iemand die heel erg goed net alsof kon doen dat hij goed kon autorijden?

Dat wordt nog wat dan, als ooit de acteur die in het Pinopak zit komt te overlijden. Ik zie dan een lange stoet met vogelaars voor me die dan uit respect eerst een minuut stil zijn en daarna heel hard vogelgeluiden gaan maken vogelzaad in de lucht gooien.

Maar ik ben dan ook wel een beetje raar soms.

Hoe dan ook, niets dan goeds over de doden natuurlijk. En iedereen gecondoleerd die dit aan het hart gaat (Zo ben ik dan ook wel weer, dat vergeten veel mensen wel eens😉

Gepost door: 3xNix | 26 augustus 2012

Armstrong

Na een doping affaire moest Armstrong al zijn trompetten inleveren. De kanker kreeg hem echter niet klein en hij overwon. Kort daarna kwam hij terug met de hit “What a Wonderful World”. Hij werd daarmee de 1e man op de maan! Kwade tongen beweren echter dat de beelden van de tourzeges fake zijn. Er wordt gespeculeerd dat de opnames in een studio zijn gemaakt en er in het echt nog nooit een Amerikaan in Parijs is geweest. In 2002 kwam Armstrong om toen Stan (red: een doorgedraaide fan van Eminem) met haar het water in reed.

20120826-131004.jpg

Gepost door: 3xNix | 30 mei 2012

Elk aandeel heb z’n tegendeel

Ik wil graag iets meedelen,

Voor delen voordelen met zich meebrengt, realiseer dan dat aan delen ook nadelen zitten. Via Facebook kun je bijvoorbeeld een bestand delen. Je kan 1 bestand met de wereld delen (of gewoon met z’n vieren delen) maar je kan ook bestanddelen van jouw bestand delen. Na delen van een bericht op Facebook kan iedereen dit bestand delen met iedereen in alle werelddelen.

Facebook is dus eigenlijk voor delen bedoeld. Ooit wilde Mark Zuckerberg iets aan zijn vrienden meedelen. Inmiddels is Facebook zo groot dat iedereen in het succes wil mee delen. Aan delen had Zuckerberg dus de hoge aandelen koers bij de beursgang te danken. Aan delen van zijn startkapitaal kwam Zuckerberg nadat Bono meedeelde dat hij wel wilde mee delen in het succes. Uit delen van de maatschappij kwam kritiek op Bono. Ze deelde mee dat ze niet tegen delen waren maar ook niet voor delen. Ze waren gewoon bang dat aan delen ook nadelen zaten. Terwijl uitdelen van Bono (aan delen van de armste werelddelen) een van de voordelen is dat Bono een groot aandeel in de aandelen van Facebook heeft.

Het is dan ook niet vreemd dat U2 ‘jij ook’ betekent, wat dus eigenlijk voor delen staat.

Bono wil zijn kapitaal graag met de wereld delen maar hoe weet hij nog niet. Hij weet wel dat hij het niet zo maar gaat uitdelen. Waarschijnlijk gaat hij dit in delen doen maar hij wil de goede doelen eerst op noodzaak gaan indelen.

Naast aandelen Facebook heeft Bono ook nog een groot kapitaal op zijn spaarrekening staan. Een deel staat in Oostenrijk, de rest in een deelstaat van Duitsland. Voor een deel genoot hij van de hausse rond de beursgang van Facebook. Hij voelde zich deelgenoot van iets groots. Nadeel vindt hij dat nu heel de wereld wil meedelen in zijn aandeel in de winst. “Aan delen komt een keer een eind” aldus de zanger.

Voor delen van dit bericht: click op je favoriete socialmedia button. Na delen van dit bericht heb je jezelf onsterfelijk gemaakt bij je vrienden. Sterker nog, je kan je vrienden gerust meedelen dat ze ook mogen mee delen in het genot wat jij aan delen hebt beleefd.

Voor oordelen, ga dan hieronder naar “reacties”. Ook voor vooroordelen kun je daar terecht! (voor deze laatste twee zinnen dank aan @vivpafpoef )

Gepost door: 3xNix | 22 maart 2012

In de ban van Het Vervreemdingseffect

Waarom, waar om!?

Waarom zijn de amateuristische playbackfilmpjes van Keenan Cahill al meer dan 400 miljoen (!!!) keer bekeken? Waarom krijgt Zanger Rinus meer aandacht dan Patrick Le Duc?? Waarom kun je tegenwoordig beroemd worden zonder dat je ergens goed in hoeft te zijn? (en nee, ik doel niet op de Koninklijke familie)

Ronald Giphart vertelde me tijdens een schrijfworkshop over het vervreemdingseffect van Viktor Sjklovski. Sindsdien ben ik in de ban van deze theorie.

Het “trucje”is simpel en wordt (vaak onbewust) enorm veel gebruikt. Dingen die anders zijn vinden wij raar en vallen daardoor op. Het vervreemdingseffect krijg je dus door iets triviaals op een andere manier te presenteren dan men verwacht.

Voorbeeld:

Veel kunstenaars gebruiken deze wetenschap. Wim T. Schippers is de ongekroonde koning van het vervreemdingseffect. Het vervreemdingseffect werkt meestal maar 1 keer maar zijn Pindakaasvloer is zo vreemd, dat hij zowel in 1969 als in 1997 en opnieuw in 2011 voor veel ophef zorgde. Of hij zijn doel duidelijk maken dat alles in principe zinloos en onzinnig is, maar daarom nog wel de moeite waard kan zijn” bereikt heeft blijft de vraag.

Het vervreemdingseffect wordt dus gebruikt om op te vallen. Vaak met succes. Het kan echter ook gebruikt worden om juist niet op te vallen. Bertolt Brecht gebruikte in zijn Episch Theater de vervreemdingstechniek om zijn bezoekers scherp te houden. Met het vervreemdingseffect zorgde hij ervoor dat het publiek zich niet kon inleven in de personages en gebeurtenissen zodat ze een objectiever oordeel konden vormen over de inhoud en niet werden afgeleid door gevoelens of sympathie.

Waarschijnlijk onbewust, gebruikte Sinéad O’Connor het vervreemdingseffect op dezelfde mannier als Bertolt Brecht. Zij scheerde haar haar af omdat ze vond dat het de aandacht afleidde van haar innerlijke schoonheid en kwaliteiten.

Inmiddels is het vervreemdingseffect een soort obsessie voor me geworden. Vrijwel alles wat mij opvalt vink ik in mijn hoofd af onder die categorie.

Het is lente, de zon schijnt. Na een (te) lange winter, is donker, koud, nat en winderig weer de norm geworden. Bloemetjes en zon vallen dus op en hopla: het vervreemdingseffect is daar! Iedereen is opgetogen als het eindelijk rokjesdag is. Reden? Het vervreemdingseffect! ‘s-Zomers is het bijna iedere dag rokjesdag (in bepaalde gemeentes zelfs ’s-zomers en ’s-winters) maar daar hoor je niemand over. Het effect is na verloop van tijd dus uitgewerkt.

Zelf heb ik in mijn webshop (doe maar clicken doen!) ook een keer dit trucje toegepast, en met succes! Dat wil zeggen, ik heb niets verkocht maar de foto van de muts met de tekst ‘sjaal’ is vaak gedeeld op twitter, dat was voor mij al een succes te noemen.

The Beatles kregen veel kritiek om hun lange haar. Het hoorde niet, het was anders. Inmiddels hoor je er niemand over als een jongen lang haar heeft. Het effect is dus uitgewerkt. Je ziet daarom de grenzen steeds opschuiven. Om op te vallen zal je steeds gekker moeten doen.

Reclamemakers en marketeers krijgen een natte plek in hun broek van de term “out of the box”. Omdat out of the box denken vaak een vervreemdingseffect als eindproduct geeft is het logisch dat zij grootgebruikers zijn van dit effect. Logisch want het is hun werk om producten op te laten vallen. Zo bedacht maximum voor De RET de ludieke actie “Mis de boot niet!”, waarbij een tram verkleed als duikboot, veel bezoekers naar de website werkenbijderet.nl wist te lokken.

Ook in de supermarkt kom ik het tegen. Na weken van intensieve training kan ik met mijn ogen dicht feilloos aanwijzen waar de appelmoes bij de Albert Heijn staat. Een gewiekste marketeer heeft ontdekt dat ik hierdoor alleen nog maar de producten koop die ik echt nodig heb. Dat is natuurlijk niet de bedoeling! Tijd voor het vervreemdingseffect. Als een doorgewinterde paashaas verstopt deze marketeer ‘mijn’ appelmoes. Hij doet dit net goed genoeg, dat op het moment dat ik de zoektocht bijna wil staken, ik de pot verdekt opgesteld naast de knakworsten op zie doemen. Resultaat: de knakworsten die niet op mijn lijstje stonden verdwijnen ook in mijn karretje, net als de andere 10 impulsaankopen die ik tijdens mijn zoektocht tegen kwam.

Zelfs de ‘wereldkampioen onthouden’ heeft zijn titel te danken aan het vervreemdingseffect. Hij gebruikt het Romeinse-Kamersysteem. Daarbij plaatst hij de dingen die hij wil onthouden in gedachte op een ongebruikelijke plaats. Voorbeeld: als je de melk niet wil vergeten, giet je deze in gedachten over de tv.

Zo kan ik nog uren door gaan: Theo Maassen die een Mariabeeld likt; vrouwen die naakt door Amsterdam fietsen voor aandacht tegen abortus; een pianist die 4.33 minuten stil is op primetime televisie; mijn opgetogen dochter omdat haar tand los zit; meer dan 20 miljoen mensen die de Franse film Intouchables hebben gezien omdat de hoofdrolspeler in een rolstoel zit. Allemaal vervreemdingseffect!

De televisie braakt al 10 jaar lang eenheidsworst popartiesten uit dankzij onkruid als Idols en X-factor. Hoewel de kijkcijfers van The Voice dit tegenspreken, denk ik dat we die gepolijste, altijd goed gehumeurde, skyradioniveau-popliedjes-producerende meuk gewoon zat zijn. Door overconsumptie zijn we er immuun voor geworden. We hunkeren naar het vervreemdingseffect! Als Patrick Le Duc door wil breken zit er niets anders op. Doe iets bizars en we hangen aan je lippen Patrick!

Gepost door: 3xNix | 28 oktober 2011

Jeugdzonde

Huilend rende ik in pappa’s armen. Wat voelde ik me klein. Een enorm contrast met hoe groot ik me enkele uren eerder voelde voordat hij me kwam ophalen uit deze akelige politiecel.

Ik was 12 jaar oud. In het weekend sliep ik altijd bij pappa. Op vrijdagavond zette mamma me in Vlissingen op de trein en in Goes haalde pappa me dan op. Ik keek er ieder weekend weer naar uit. Deze keer had pappa een verrassing voor me. Iets waar ik weken om had gezeurd. Toen ik de kamer in stapte zag ik ze gelijk staan. “Echte legerkisten!” juichte ik.

Terwijl pappa zijn zelfbedachte meesterwerk “tomatenkaazïia” bereidde, was ik met chirurgische precisie mijn verkennersblouse aan het strijken. Een ambachtelijk ritueel wat ik iedere vrijdag als een soort meditatie uitoefende. Glad was niet glad genoeg. Zelfs mijn shawltje moest er aan geloven. In mijn verbeelding zag ik mezelf al helemaal de grote man zijn morgen, op mijn legerkisten met mijn strakgestreken blouse. Wat zou iedereen jaloers op me zijn!

Tijdens het eten stonden mijn nieuwe kisten glimmend voor me op tafel. Van pappa mocht namelijk alles. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Toen ging de achterdeur open. Floris stapte de keuken binnen. “Hoi!” zei Floris “kom je zo nog spelen?”. Ik keek mijn vader aan en zette mijn allerliefste gezicht op “pliessssssssssss!!!”

Natuurlijk mocht ik mee. Ik mocht alles van pappa. Als ik maar niet te laat thuis was. Een heerlijk rekbaar begrip. Toch hadden we al een paar gesprekken gehad over Floris. Mijn vader en moeder waren beiden niet blij over de vriendschap met Floris. Floris was een verwend jongetje die met zijn 14 jr. een stuk ouder was dan mij. Zijn rijke ouders hadden totaal geen grip op hem. Floris deed stoute dingen.

Omdat ik zo blij was met mijn nieuwe kisten deed ik ze gelijk aan vanavond. Pappa vroeg me nog fronsend of dat wel verstandig was. Hij had ze namelijk speciaal voor de scouting gekocht. Ik deed net of ik hem niet hoorde. Op tv had ik een demonstratie gezien met vechtende jongeren. Die demonstranten droegen ook kisten. Ik voelde me nu ook zo’n rellende demonstrant.

Floris rookte. En niet alleen gewone sigaretten. Ik was niet zo stoer, roken durfde ik niet. Floris had ook zijn eigen tag. Vanavond mocht ik met hem mee. We gingen tags zetten in de stad. Hij had een hele stoere, vond ik. Op verschillende borden, elektriciteitskastjes en gebouwen had ik zijn tag “Shadow” al zien staan. Ik vond het erg spannend dat ik vanavond met hem mee mocht. Samen met zijn oudere broer hadden ze voor mij ook een stoere tag bedacht. Het was een Engelse term wat “stoer” betekende. De tag was lekker kort zodat ik hem snel ergens op kon zetten met mijn stift. Ik vond het best eng maar al snel kreeg ik er handigheid in. Binnen een uur stond mijn tag door de hele binnenstad van Goes.

20111109-203358.jpg

De uitdaging van het taggen was om je tag op zo’n opvallend mogelijke plek te zetten zodat veel mensen hem konden zien. Maar daar zat ook de moeilijkheidsgraad. Hoe zette je hem daar als veel mensen je konden zien? Daarom hielden we om beurten de wacht zodat de ander ongezien zijn klus kon klaren.

 

 

 

 

 

 

 

Ik was 12 en had geen kaas gegeten van het criminele vak. We fluisterden met elkaar wat het extra spannend maakte. Floris ging voor de pièce de résistance van vanavond. Hij wilde zijn tag op de ramen van de Perrysport zetten op een A-Locatie in Goes. Het was mijn beurt om op wacht te staan. In de schemer van de straatverlichting begon Floris aan zijn klus. Schichtig keek ik om me heen of de kust veilig was en al snel verloor ik mijn concentratie. Met de kennis van nu was het achteraf gezien niet slim om met mijn fonkelnieuwe legerkisten te kijken of ik misschien een deuk in een stalen prullenbak kon schoppen. De sigarenboer die tegenover de Perrysport woonde werd wakker van het geluid. In zijn pyjama hing hij uit zijn raam en schreeuwde naar ons dat we moesten blijven staan.

Ik was 12 en had geen kaas gegeten van het criminele vak. Floris was 14, ik keek enorm tegen hem op. Ook Floris had nog geen kaas van het criminele vak gegeten. In plaats van hard weg te rennen, wat achteraf in de evaluatie beter bleek, bleven we verstijfd staan wachten tot de man naar beneden was gekomen. We liepen braaf achter hem aan. In de gang moesten we blijven wachten tot de politie zou arriveren. Ik poepte bijna in mijn broek van angst. Floris fluisterde in mijn oor dat ik niet moest zeggen dat ik ook een tag had. Hij zou alle schuld op zich nemen. En weer vond ik hem heel stoer, een soort martelaar in mijn ogen. Daarna zeiden we niets meer tegen elkaar. Inmiddels was de vrouw ook uit bed gekomen. We kregen allebei een snoepje. Ik stopte het in mijn mond maar kreeg het bijna niet weg. Mijn buik deed pijn en ik wilde naar mamma.

Kort daarna kwam de politie ons ophalen. Niet zo lang geleden speelde ik zelf politiemannetje. Nu was ik ineens de boef. Floris en ik moesten allebei in een aparte cel zodat we niet konden overleggen. Het was allemaal net als in Miami Vice. Kleine cellen met witte muren met daarin namen en teksten gekrast. Geen ramen en een deur met een klein tralies raampje. Het leek uren te duren voordat ze me kwamen halen voor verhoor. Ik was niet vergeten dat Floris mij had ingefluisterd om te liegen dat ik zelf geen tag had. Toen de agent mij vroeg wat mijn graffiti naam was brak ik gelijk onder de druk. Daar waren geen Guantanamo-Bay-ondervragingstechnieken voor nodig. Bang stotterde ik mijn tag. De agent stond op en liep lachend weg. Al snel kwam hij terug met zijn collega. Beiden hadden zichtbaar moeite hun gezicht strak in de plooi te houden van het lachen. Ze gooiden een blocnote en commandeerde me mijn tag in hoofdletters op te schrijven. Ik pakte de stift en niet bewust van de werkelijke betekenis van mijn tag, schreef ik: G A Y

 

 

Gepost door: 3xNix | 31 augustus 2011

Rondje Neede, 35 km

We hebben Camp Nix dit jaar op ‘t Klumpke in Neede opgebouwd. Een plaatsje zo diep in de jungle van Gelderland dat T-Mobile het nog niet gevonden heeft aan het bereik te merken. De omgeving is hier prachtig. Ik train voor de kustmarathon en een miezerige dag leek mij een mooie gelegenheid om de fietsroute “Het Rondje van Neede” hardlopend te bedwingen. Een van de voordelen van een natte zomer is dat er lekker veel zuurstof in de lucht zit dacht ik nog.

Rondje Neede

Circa 100 meter buiten de camping staat het eerste bordje wat mij tot mijn vreugde gelijk de bossen in jaagt. Het hooikoorts seizoen is inmiddels voorbij en vol overgave snuif ik zoveel frisse lucht op van het natgeregende bos, dat ik de komende weken puur Musk zal zweten. Tiësto’s Podcast pompt in mijn oren. Links zie ik een veelzijdig, ik noem het maar “natuurlijk bos”. Dus niet alleen maar naaldbomen in rechte lijnen naast elkaar maar van alles “gewoon gezellig” door elkaar. Als Geert Wilders boswachter zou zijn dan had hij zich kapot geërgerd1 aan deze smeltkroes van boomrassen.

Rechts zie ik een “lekker rommelig” weiland. Thuis in Zeeland zijn de weilanden rechthoekig met een hek er omheen gemaakt van paaltjes die kaarsrecht in de grond staan. Deze paaltjes worden dan keurig met elkaar verbonden met een strak ijzer- c.q. prikkeldraad. Soms, heel soms staan er bomen omheen. Deze staan allemaal even ver van elkaar en zijn ongeveer even hoog. In deze weilanden staan dan alleen koeien of alleen paarden, of alleen schapen. Dit Gelderse weiland heeft een omheining van bramenstruiken, een stuk sloot en iets wat een hek moet voorstellen. Sommige planken van het hek zijn rot, andere planken zijn nog niet zo lang geleden vervangen. En op sommige plekken is eigenlijk van een hek geen sprake meer. In het weiland waar ik nu langs ren lopen koeien en paarden gewoon door elkaar. Er staan een paar bomen, wat distels en hoog, groen en hoewel ik het niet getest heb, gok ik ook vooral sappig gras. Hier groeit van dat gras met instant dauwdruppeltjes er op, zoals je ze ook vaak op flesjes bier ziet in de reclame. Nu weet ik wel dat het gras bij de buren altijd groener is maar in Zeeland heb ik nog nooit verlekkerd naar een grasveld gekeken. Dit grasveld maakte de koe in mij wakker en ik fantaseerde hoe lekker het zou zijn om een paar flinke happen van dit malse gras te nemen. Ik steld mij voor dat het vergelijkbaar is met een slok ijskoude verse spa rood waarbij dan de tranen in mijn ogen springen van de prik.

Ik ren ondertussen gewoon door en neem gulzig een slok Isostar. “Gulzig” is tijdens het hardlopen niet zo slim en ik hoest de helft er dan ook gelijk weer uit. Heerlijk, die plakkerige toei2 over me heen.

Bij een grote boerderij moet ik naar rechts, een stukje verder een idyllisch bruggetje over en dan een onverharde weg op het bos weer in. Ik loop nu langs een beekje, het water is helder, er drijven bloeiende waterlelies is. Langs de kant groeien sigaren. Vroeger zag ik die overal. Dit kan zijn omdat ik vroeger vaker in sloten speelde dan tegenwoordig maar ik heb me ook laten vertellen dat sigaren erg vervuilinggevoelig zijn. Hier groeien ze in ieder geval volop. Het is een hobbelig weggetje. Terwijl ik niets van de omgeving wil missen let ik ondertussen goed op waar ik loop. Het zou zonde zijn om twee maanden voor de marathon een blessure op te lopen. Dan uit het niets, schieten er twee mountainbikers voorbij. Ik schrik. Zij schrikken niet. Ze reden gewoon achter me en haalden me nu in. Ik was helemaal in mezelf gekeerd, ik genoot van de omgeving. De harde muziek in mijn oren sloot mij af van de rest van de wereld. Ze groeten me vriendelijk, ik lach naar ze. Ze roepen wat tegen me, ik heb geen idee wat en gok met: “ja, ha ha ha!!!” dat dat het juiste antwoord is. Ik heb goed gegokt, ze knikken en fietsen terwijl ze nog één keer zwaaien verder.

Madeliefjes

Na een paar kilometer kom ik weer op een verharde weg. Het waait hard. De maïsvelden waar ik langs loop geven me een staande ovatie en een stukje verderop word ik door een graanveld op de wave getrakteerd. In de berm zie ik madeliefjes3 . Ze staan er gelukkig bij, sommige met hun blaadjes naar boven alsof ze met hun handen zoveel mogelijk regen op willen vangen terwijl ze prachtige gospels zingen. De zakelijke stem van Runkeeper geeft mij ondertussen door dat ik al 8 km gelopen heb. Toen ik vertrok twijfelde ik nog of ik voor het volledige rondje van 35 km zou gaan. Inmiddels zit ik zo in de vibe dat ik nu twijfel of ik niet gewoon twee rondjes ga doen.

Verderop staat weer een boerderij. Er hangt een bord buiten met reclame over reparaties. Ik vraag me af waarom dat bord daar hangt. Er rijdt hier namelijk niemand. De boerderij heeft een groot erf. Onder een parasol zie ik drie mannen in blauwe overalls met klompen aan en hun pet naast zich op de picknicktafel hun boterham eten. Ze zien mij niet. Dan een harde klap en gelijk lig ik met een dreun op het natte asfalt . Een pijnscheut door mijn hand. Mijn hand bloed. Als ik goed kijk zie ik dat het maar een klein wondje is. Daarna voel ik mijn enkel, hij is dubbel geklapt. Terwijl ik er naar kijk zie ik hem opzwellen. Binnen enkele seconden zit er een bobbel zo groot als een tennisbal onder mijn sok. De mannen eten onverstoord verder. Uit het niets komt een auto, hij stopt naast me. De jongen doet de deur open. Hij kijkt naar me, hoopvol kijk ik mijn redder aan. Even is het stil. Dan een plat Achterhoeks gebulder alsof Yeti vanuit een grot wil laten weten dat hij honger heeft: “MUWAHAHAAH POI POI POI MUWHAAH HA SOOOOH, HO HO HO POI POI POI, MAN MAN MAN, WAT ‘N SMAK MAAKTE JIJ ZEG, HO HO HO SOOOOOOHWW!!!!”. Dan weer stilte, ik kijk hem aan en begin spontaan ook maar te lachen. Even vergeet ik de pijn. Als we zijn bijgekomen van het lachen vraagt de Achterhoeker of ik hulp nodig heb. In de auto onderweg naar de camping vertelt hij dat hij onderweg naar huis is na een weekendje Zwarte Cross en hoopt dat we niet worden aangehouden. Hij zet me af op de camping, ik bedank hem hartelijk en vraag of hij nog een biertje wil. Deze slaat hij af. In plaats daarvan bedankt mij voor de prachtige valpartij, hij had er erg van genoten.

20110831-112620.jpg

half uur na de valpartij

Dan neemt @Misses_Nix de zorg over. Ze brengt me naar de dokter. Deze stuurt me naar het ziekenhuis. Hier blijkt gelukkig dat ik niets gebroken heb. Over 3 dagen moet ik weer voorzichtig kunnen lopen en na drie weken zou ik weer moeten kunnen hardlopen.

Inmiddels (5 weken later) ben ik weer begonnen met trainen. Ik heb er weinig last meer van, @evangemert heeft gelijk gekregen: “Pijn duurt maar even”

1: voor de liefhebber van de betere slechte woordgrap: “geërGeerd”

2: geen idee of dit prachtige woord echt bestaat, maar het is volgens mij Brabants voor meuk of bucht

3: veel verstand van bloemen heb ik niet, dus corrigeer me gerust als de bloem anders heet

Gepost door: 3xNix | 5 juni 2011

Als het gezellig is en iedereen doet het…..

Steeds meer van mijn vrienden begonnen er mee. Ik was nieuwsgierig maar begreep ook hoe verslavend het was. Uiteindelijk ben ik onder de sociale druk bezweken. De eerste keer wist ik me nog niet echt een houding te geven. Ik bestudeerde goed hoe andere het deden en langzaam begon ik me steeds stoerder en zekerder van mezelf te voelen. In het begin was er eigenlijk nog niet zo veel aan de hand. Ik kon gemakkelijk hele dagen zonder. Op mijn werk deed ik het niet. Vaak deed ik de eerste pas als de kinderen op bed lagen. Eigenlijk deed ik het puur voor de gezelligheid. Als iedereen dan bezig was dan deed ik gewoon gezellig mee. Maar op den duur merkte ik aan mezelf dat ik meer nodig had. Het begon met een keer stiekem op de wc. Maar daar bleef het niet bij. Het werd zelfs zo erg dat ik het op een gegeven moment gewoon aan mijn bureau deed. Aangezien bijna iedereen het deed hadden anderen erg weinig last van, dacht ik. Op feestjes merkte ik echter dat de mensen die niet verslaafd waren zich begonnen te ergeren en te klagen maar heimelijk nieuwsgierig waren. Uit schuldgevoel vertel ik ze steevast dat ze er niet aan moeten beginnen. Mijn kinderen weten inmiddels wel dat ik het doe. Ik schaam me voor mezelf. Als pappa koffie drinkt, dan kan hij gewoon niet meer zonder. Zo zijn er inmiddels veel van die standaard momenten ingeslopen waarop ik zenuwachtig in mijn zakken graai en mijn hart sneller begint te kloppen als mijn zakken leeg blijken: Als ik op de trein sta te wachten; als ik in de auto stap; als ik uit de auto stap; na het eten op de bank en ja zelfs -en dat vind ik het meest gênante- zelfs vlak voor het slapen gaan heb ik nog even die behoefte. Zodra ik wakker wordt is het het eerste wat ik doe. Wat het makkelijker maar ook erger maakt is dat mijn vrouw dankzij mij nu ook verslaafd is. De kinderen zeuren dat we er mee moeten stoppen. Ik weet dat ze gelijk hebben maar ik kan het gewoon niet opgeven, ik ben er gewoon nog niet aan toe. Ook al mag het tegenwoordig op de meeste scholen niet meer in de klaslokalen, als ík al zie hoeveel docenten het doen, dan kan het de jeugd zelf natuurlijk ook niet ontgaan. Als zelfs mensen met zo’n voorbeeldfunctie zijn overgeleverd aan hun verslaving dan zal het allemaal vast wel meevallen toch? Het is natuurlijk ook een schande dat prominenten als Femke Halsema gewoon ongegeneerd onder werktijd hun “honger” stillen. En als ik, als simpele burger dat soort beelden zie en van de internationale megaconcerns steeds weer opnieuw te horen krijg dat het geen kwaad kan voor de gezondheid wie ben ik dan om dat in twijfel te trekken? Ik kan morgen ook door een bus overreden worden toch? En zo vind ik steeds weer een nieuw excuus om toch maar te kunnen blijven twitteren. Zelfs als ik ziek ben twitter ik gewoon door. Wat ik wel vervelend vind is van die mensen die kettingtwitteren en de ene na de andere tweet versturen. Helaas heb ik mezelf hier ook wel eens op betrapt. Ik merk dan wel dat het me op een gegeven moment tegen gaat staan. Na zo’n 40 tweets op een dag is het ook niet meer lekker, je twittert dan gewoon puur uit verveling. Of gelijk na de sex eerst even samen een tweet versturen vind ik ook zoooo cliché. Voorlopig ga ik nog wel even door met twitteren. Ooit hoop ik wel te kunnen minderen, ik heb veel ontzag voor mensen die zonder enige moeite een hele dag niets kunnen sturen en dan alleen ’s avonds op de bank 1 of hooguit 2 tweets versturen. Als ik ooit stop hoeven jullie overigens niet bang te zijn dat ik helemaal anti wordt hoor. Nee van die mensen die dan gelijk een wachtwoord op hun wifi zetten zodat er op verjaardagen niet de hele avond wordt getwitterd vind ik zo schijnheilig. Kijk, dat je zelf stopt met twitteren dat snap ik maar dat dan gelijk iedereen dat moet voelen dat hoeft voor mij niet.

Gepost door: 3xNix | 27 april 2011

Verwarrie

Er was een tijd dat er nog geen schrift was. Er was ook een tijd er nog geen kalender was. Er was zelfs een tijd dat er nog geen tijd was.

Ik gok dat ze allemaal ongeveer tegelijk bedacht zijn. Dit zou ik waarschijnlijk gemakkelijk kunnen vinden via Google maar omdat het er voor nu niet toe doet heb ik die moeite niet genomen. Hoewel, als ik het nu zo opschrijf realiseer ik me dat dat eigenlijk juist de essentie is van dit verhaal.

Want als ik het op zou zoeken (wat ik nu inmiddels uit principe niet meer ga doen), hoe weet ik dan dat de informatie die ik dan krijg ook daadwerkelijk klopt? Inmiddels is ‘het internet’ gelukkig al ver genoeg ingeburgerd dat iedereen die een klein beetje zelf kan nadenken zich wel bewust is dat je niet zomaar klakkeloos moet geloven wat er wordt verteld. Hoewel? Justin Bieber was niet de eerste en zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn die op twitter onterecht dood wordt verklaard. Wellicht door sommige ook gewoon uit stille hoop. Maar uitzonderingen daargelaten ga ik er vanuit dat men kritisch is op wat er op internet aan informatie te vinden is.

“Oude informatie” wordt echter vaak als feit overgenomen “omdat dat nu eenmaal zo is”. Ik heb altijd begrepen dat de kwaliteit van het drinkwater zo’n 200 tot 2000 jr. geleden nogal te wensen over liet. Voila, een beter excuus om van ’s ochtends tot ’s avonds bier te drinken is sindsdien nog niet bedacht. Hierdoor stel ik me zo voor dat de gehele wereldbevolking vroeger standaard minimaal aangeschoten was. Met dus als gevolg dat sommige informatie wellicht wat anders in de boeken terecht is gekomen dan oorspronkelijk de bedoeling was. Ik ga er van uit dat eerst de dagen van de week zijn bedacht. Toen later iemand daar een agenda voor ging maken zou het zo maar kunnen zijn dat hij verkeerd is begonnen. Als ik naar mezelf kijk in de vakantie (wanneer ik ondanks de goede kwaliteit drinkwater toch wat meer drink dan normaal) weet ik ook vaak niet wat voor dag het nu eigenlijk is. Maar de eerste mens die de agenda maakte wist natuurlijk ook dat er toch niemand was die kon controleren of het wel klopte. Er was tenslotte nog geen jurisprudentie over, sterker nog waarschijnlijk moest dat woord zelf nog worden bedacht. Het zou dus best zo kunnen zijn dat wij nu denken dat het vandaag woensdag is, terwijl het oorspronkelijk eigenlijk gewoon donderdag is en wie zegt dat vrijdag ook echt na donderdag hoort te komen, misschien is de volgorde eigenlijk wel heel anders? Hier zit volgens mij verder geen wetenschappelijke onderbouwing achter, het zou tenslotte niets uitmaken of zondag nu zondag of dinsdag heet.

Zo zijn er natuurlijk nog veel meer “feiten” te bedenken die we gewoon zonder enige verificatie dagelijks gebruiken. In ‘De gelukkige huisvrouw’, wordt Jezus in twijfel getrokken op een manier die de bewijslast in een rechtszaak zou laten wankelen, de clou was ongeveer dit: “Er zijn veel mensen die zeggen dat ze Jezus zijn, niemand gelooft ze. Waarschijnlijk was dat vroeger ook al zo. Wat als men de echte Jezus nu ook niet geloofde en iemand anders die niet de echte Jezus was maar wel zei dat hij dat was (misschien door een betere spindoctor) wel werd geloofd. Dan geloven miljoenen mensen nu misschien in de verkeerde Jezus”

En zo kan ik nog wel even door gaan, is links niet eigenlijks rechts en andersom. En aangezien ik nooit zelf via Amerika, langs Japan over Rusland terug naar Nederland ben gevlogen moet ik er dan maar blindelings vanuit gaan dat de aarde niet toch plat is?

Triest genoeg zijn er nog steeds regeringsleiders die hun eigen waarheid er op na houden en zo dmv propaganda hele bevolkingen misleiden. Ik doel hiermee niet alleen op de niet Westerse landen zoals Libië en Syrië. Daar heb ik op onverklaarbare wijze nog enigszins begrip voor ‘omdat ze niet Westers zijn’ (heerlijk die oogkleppen). Nee ik doel vooral op Westerse landen omdat je juist daar van mag verwachten dat dit soort praktijken niet meer voor komen. Geniaal bedacht bijvoorbeeld van Berlusconi, om “zijn” geheime dienst de geboortedatum van zijn 17 jarig lover Ruby, een jaar terug te laten draaien. Gelukkig werd dit ontdekt en gaat dit meisje in ieder geval de geschiedenis in als het 17 jarige meisje en niet als de 18 jarig vrouw die Berlusconi’s ondergang werd. Deze poging om de geschiedenis te wijzigen is mislukt maar spannender vind ik nog het idee wat er allemaal wel gelukt is waar wij geen weet van hebben…..

Is Elvis dood, was er wel echt een mens op de maan? Of leuker nog, wat nu bijvoorbeeld als Emma van Waldeck Pyrmont een slippertje had gemaakt en hier zou Juliana uit geboren zijn. Dan zou het huidige koningshuis dus bestaan uit gewone burgers zonder dat iemand dit door heeft.

Tot zo ver een korte rondleiding in de confuse gedachtes van mijn brein. Verwarrend!

Zaai gerust nog meer verwarring in mijn hoofd, wat moet ik nog meer in twijfel trekken?

Gepost door: 3xNix | 9 april 2011

Sip en Sanneke en de nieuwe realiteit

Sip zit in de tuin. Hij speelt met zijn waveboard welke hij vorige week voor zijn twaalfde verjaardag heeft gehad. Plots gaat de poort open. Sanneke komt de tuin in. Ze heeft haar koffertje meegenomen. “Wat ga jij doen?” vraagt Sip. “Vader moet een tijdje weg en daarom kom ik bij jou logeren” zegt Sanneke.

“Wil je ook op mijn waveboard?” vraagt Sip. “Nee!” zegt Sanneke. “Ik heb geen tijd want ik moet voor het kind zorgen”.  “Voor het kind zorgen vind ik stom!” zegt Sip, “Dat is voor meiden!” en boos schopt  hij het waveboard tegen het been van Sanneke. “Auw!” gilt Sanneke en ze begint hard te wenen. Dan komt moeder de tuin in met ranja. “Doe jij eens niet zo lelijk tegen Sanneke!” zegt ze tegen Sip, “Sanneke is net bevallen van een baby’tje en daarom moet je heel lief voor haar zijn hoor”. Dat vind Sip raar “kinderen krijgen toch geen echte baby’s?” vraagt hij verbaasd aan moeder. Dan verteld moeder het verhaal van de gemene vader van Sanneke. Sip snapt er helemaal niets meer van. Hij dacht altijd dat vaders juist goed voor hun kindjes moesten zorgen. Moeder legt uit dat dat inderdaad zo is en dat die gemene man daarom in de gevangenis zit.

Sip is er erg van geschrokken. “Kom!” zegt hij tegen Sanneke en samen lopen ze naar de schuur.  Op internet had Sip wel eens een filmpje gezien. Hij heeft een snood plannetje bedacht en stopt wat spulletjes in een boodschappen tas.

Samen wandelen ze naar het politiebureau. Tegen de diender vertellen ze dat ze op visite komen bij de vader van Sanneke. “Nou als er maar geen vijl in die tas zit” zegt meneer agent lachend. Vader ziet de twee al aankomen. “Wat leuk dat je er bent lieverd!” zegt hij van achter de dikke tralies. Dan pakt Sip uit zijn boodschappen tas een flesje zoutzuur en gooit het in het gezicht van de vader van Sanneke. Vader begint te gillen van de pijn en pakt met zijn handen naar het gelaat. “Hier, gemene boef!” zegt Sip en hij slaat zo hard als hij kan met zijn honkbal door de tralies tussen de benen van vader.

Tevreden lopen de twee vrinden hand in hand naar huis. Thuis vertellen ze hun avontuur aan moeder. Moeder moet er hard om lachen. Ze schenkt ze allebei nog een koud glas ranja in en geeft ze een lekkere plak koek. Sip wil niet meer waveboarden, hij gaat genoeglijk op de bank zitten met zijn Nintendo naast Sanneke die onderwijl het kind de fles geeft.

Gepost door: 3xNix | 6 maart 2011

Bucklerlul

Het is zaterdag 12 november 1983. De herfst is duidelijk begonnen en zoals ieder jaar spreekt het KNMI over een van de zwaarste stormen ooit. Klimaatsverandering bestaat nog niet,  het is nu vooral nog de zure regen die met bakken tegelijk uit de hemel valt. Terwijl ik deze zure regen op het schuine dak hoor kletteren vraag ik me af hoe ik hier in godsnaam terecht ben gekomen. Ik zit gehurkt onder een tafel in een rokerig houten huis, het lijkt een soort kroeg, ik vermoed dat het in een bos staat.

Veel tijd om de omgeving goed in me op te nemen krijg ik niet. “Hij moet godverrrrrrrdomme gewoon alcoholvrij bier gaan maken, zo moeilijk kan dat toch niet zijn, Flipper!” hoor ik een brallerige stem zeggen. Die rollende R doet me aan iemand denken maar kan niet gelijk thuis brengen wie. Door de sigarenrook heen zie ik drie mannen. Een kleine met bretels, eentje met een wel erg grote neus en nog iemand maar die zie ik niet zo goed. De Neus is duidelijk bang voor de man met de bretels en stottert: “hhh hhh hij zzz zegt dat de mensen hem ui uit z z zzullen lachen als hij a a a alcohol vr vrij bier gaat maken”.  “Maar zijn naam hoeft toch ook niet op het flesje te staan, wat mij betreft noemt hij het godverrrrrdomme gewoon Buckler,  Neus!” zegt de bretels daarop zichtbaar geïrriteerd. Hij gooit de twee andere mannen een pak bankbiljetten toe en loopt de kamer uit de regen in. Met een klap gooit hij de deur achter zich dicht. De twee andere mannen mompelen onverstaanbaar nog wat met elkaar en pakken het geld voordat ze ook vertrekken. Als het snoer met daaraan een ouderwets peertje met zwak geel licht gestopt is met bungelen kruip ik als een muisje op zijn hoede onder de tafel vandaan. Op de tafel waar de mannen net zaten staan lege glazen en in de asbak smeult nog een restje van een sigaar.

Er ligt ook een map. Bang om betrapt te worden kijk ik schichtig  om me heen en pak de map voorzichtig  op. “Draaiboek?” lees ik fluisterend.  Ik kijk weer om me heen om er zeker van te zijn dat niemand me ziet. Om meer licht te hebben steek ik de stompkaars op tafel aan en begin te lezen. Het lijkt een soort planning:

-Grote bierbrouwer maakt alcoholvrijbier:  Brouwer wil dit zelf in verband met gezichtsverlies niet. Daarom afdwingen doormiddel van ontvoering. Ontvoering moet gebeuren door iemand die we “Flipper” noemen en iemand met een grote neus want dat vinden de mensen grappig. Om het geheel wat meer cartoonesker te maken, rijdt die neus niet in een auto maar op een scootertje, alsof hij een pizzabezorger is.

Verbaast neem ik de tekst in me op en in mijn hoofd blijft het zinnetje “dat vinden de mensen grappig” malen. Ik vraag me af wat er nu grappig is aan een ontvoering. De kaars wakkert door de tocht in het houten huisje, ik voel me niet op mijn gemak maar kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en lees verder.  Ik lees over een gek dik mannetje. Hij moet er uitzien als Pietje Puk, maar zich gedragen als een opstandige puber die zich overal tegen afzet.

 

Het verrassingseffect zit ‘m in dat je verwacht dat hij jong komt te overlijden door de sloffen sigaretten die hij per pakje tegelijk wegrookt maar in werkelijkheid loopt het dan heel anders met ‘m af.  Ik lees over iemand waarvan dan iedereen moet denken dat hij de nieuwe premier van Nederland wordt. Deze persoon wordt  ook als stripfiguur omschreven,   zeer overdreven accent, zakdoekje in zijn borstzak en zelfs  zo’n klein hondje er bij. Ook staat er nog iets over een relletje in een darkroom. Met pen heeft iemand er naast gekrabbeld: “is dit niet wat overdreven, het moet natuurlijk wel geloofwaardig blijven??”

Dan vliegt de deur met een harde klap open. De kaars waait uit. Ik schrik en laat de map de grond vallen. In de deuropening staat de man met de bretels, hij heeft een opvallend brilletje op. Gelijk herken ik Youp, Youp van ’t Hek. “hhh hha ha, euh eueh, hhh ha dat is gek, ik hier?” stamel ik angstig. “Wat doe jij hierrrr godverrrrrrrdomme!!!?”  brult Youp. In allerijl probeer ik nog een smoes dat ik verdwaald was omdat alle broodkruimeltjes,  om de weg terug te vinden,  waren opgegeten door de vogels maar het is al te laat. Maar Youp is niet boos. Hij slaat zijn handen voor zijn ogen en begint te huilen: “al mijn werk voor niets!, alles voor niets geweest!” Verbaasd kijk ik hem aan. Ik leg mijn arm om hem heen en wat onwennig aan de bizarre situatie,  probeer ik ‘m te troosten. Met zijn dikke worstenvingers droogt hij zijn tranen en begint te vertellen:

Na de geweldige jaren 70 en 80 is volgens Youp de mens de humor aan het verliezen. Er wordt niet meer gelachen. Hij zegt dat hij eerst op kleinschalige manier geprobeerd heeft dit te proces te kenteren. Groepjes jongeren verfden tegen betaling hun haar groen en paars en droegen dit als een kip op hun hoofd recht omhoog.

 

 Ik laat Youp los en kijk hem ongelovig aan: “Je beweert toch niet dat jij de punkers hebt bedacht om mensen aan het lachen te krijgen?” Youp knikt gelaten vraagt mij of ik soms een andere reden weet waarom iemand er in godsnaam zo bij zou gaan lopen. Ik kan niet anders dan ‘m gelijk geven.

Dan verteld hij verder dat hij een prachtige conference heeft geschreven over een grote brouwer die alcohol vrij bier heeft gemaakt. De mensen zouden niet meer bij komen van het lachen. Maar het heeft nu allemaal geen zin meer volgens Youp. Miljarden aan investeringen vanuit de hele wereld wil hij weer terug gaan storten.  Spontaan krijg ik weer dat vervelend schuldgevoel, net als toen ik laatst mijn kinderen geen eten kon geven omdat het achteraf tóch niet mijn geluksdag  was in Holland Casino. Daarom besluit ik Youp over te halen om door te gaan en vul de glazen die op tafel staan met de fles whisky  die op de bar staat. Hij is de man die het moet doen. Alleen hij kan de humor terug geven maak ik hem wijs. Een paar glazen verder heb ik Van ’t Hek overtuigd. Hij gaat door met zijn missie. Op voorwaarde dat niemand dit mag weten begint hij zijn plan uit te leggen. Hij heeft de casting voor de typetjes ‘Theo van Gogh’, ‘Pim Fortuyn’ en zijn favorieten ‘Jan-Peter Balkenende’ en  ‘Geert Wilders’ al bijna rond. “Het was makkelijker om 1.000 mensen te vinden die hun haar groen wilde verven dan 1 iemand die de rol van de ggggeriffomeerrrrde  burgerlul Jan-Peter Balkenende wilde spelen” Verteld hij lachend. Hij is duidelijk trots op de belachelijke typetjes die hij heeft bedacht. Glunderend schept hij op dat de finale zo rond 2011 komt. “Tussendoor introduceer ik nog een mobiel telefoonnetwerk, iets met een “T” ervoor, want je weet, alles waar “Te” voor staat..” grapt hij verder. Proestend van het lachen schetst hij het scenario van die Geert Wilders die dan in 2008 een soort funniest home video op internet zet “oh man, wat kunnen we met z’n allen gaan lachen om dat typetje! Oh ja en dan in 2010 dan is die Balkenende klaar. Die heeft zijn geld dan wel opgebracht. Daarna wordt die Geert dus de nieuwe joker. Man man man, daar heb ik wat dingen voor in petto. Dan heeft hij uiteindelijk zijn eigen politieke partij en dan gaat hij in het kabinet maar toch ook weer niet, snap je?” Ik haal mijn schouders op om aan te geven dat ik er eigenlijk niets van begrijp. “Nou dat is nu juist de grap, eigenlijk valt het gewoon niet te begrijpen. En in die politieke partij van hem stop ik dan allemaal boeven. Niet van die grote jongens hoor, nee meer een beetje van die types die in Bassie en Adriaan altijd de slechterik zijn”. Om aan te geven dat ik begrijp wie hij  bedoelt probeer ik grappig te zijn en antwoord: “wat zeggie baas?” Maar Youp begrijpt me niet en komt dichter bij m’n  oor om het nog een keer uit te leggen, hij verliest hierbij zijn evenwicht en geeft mij een duw. Hierdoor val ik met mijn stoel hard achterover. Ik val en ik blijf vallen, er lijkt geen eind aan te komen, het lijkt een soort oneindig ravijn waar ik in ben gevallen.

Dan ineens fel wit licht, ik ben helemaal bezweet. Rechtop zit ik in bed en hijg geschrokken. Mijn vrouw wordt ook wakker, versuft vraagt ze wat er aan de hand is. Enthousiast begin ik gelijk te vertellen met een grote lach op mijn gezicht. “tsjonge jonge lieverd dat we dat niet door hebben gehad? Youp heeft het gewoon allemaal verzonnen, Youp van ’t Hek! Het is gewoon allemaal een grote grap! Pim Fortuyn, Geert Wilders, de punkers. Gewoon allemaal een grap bedacht door Youp zodat hij er grappen over kan maken! Wat is die man toch geniaal zeg!” Mijn vrouw kijkt me aan, ze zegt niets. Dan begint ze te lachen. “Goed hè?” zeg ik nog helemaal euforisch. “Ja een mooie droom” zegt ze. Geschrokken en tegelijk beledigd kijk ik haar aan. Er valt een lange stilte. Dan begint het tot me door te dringen. Teleurgesteld realiseer ik me dat ik alles heb gedroomd. Ik pak mijn telefoon van mijn nachtkastje om te kijken hoe laat het is. Ik zie dat ik een SMS heb en lees:

Older Posts »

Categorieën

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers op de volgende wijze: